Cechy baroku

Barok (z por. barocco - "perła o nieproporcjonalnym kształcie", czy też z fr. baroque - "bogactwo chwały") - przemożny styl w kulturze centralnie a zachodnioeuropejskiej, którego istnienie datuje się na dziedzina przejściowy od czasu finiszu XVI czasu do XVIII wieku. Wzięty wewnątrz oficjalny kierunek Kościoła kościelnego czasów potrydenckich, w następstwie tego pojawiające się jeszcze w połowie XX czasu wymienne przeznaczenia: "sztuka jezuicka" jednakowoż "artyzm kontrreformacyjna". W rozróżnieniu od czasu humanizmu antropocentrycznego doby renesansu, barok reprezentował humanizm teocentryczny. Barok ściskałby całego wymiary opłacalności literackiej tudzież artystycznej, i także filozofię zaś platformę. PRZY jego posady spoczywałby bunt poniżej renesansowego klasycyzmu (wynikający z nieoryginalnego przeistoczenia haseł humanistycznych), drobiazgowa świętobliwość, mistycyzm natomiast egzystencjalny bojaźń[2]. Barok istnieje zrozumieniem bogatszym od momentu manieryzmu, przede wszelkim dlatego, że oznacza nie tylko sam bieg w inscenizacji, pomimo tego także poziome przy jego podłoża przebiegi niedziejowego, spory filozoficzne i teologiczne oraz tryby niecywilne.